De rustdag: Bermuda party en het relaas van een chaotische trip

De avond voor de rustdag is er op de Olympiade traditioneel een grote party, de Bermuda Party. Een fancy aangelegenheid waarop alle grote en kleine namen uit de schaakwereld acte de présence geven – de Bermuda Party taat er dan ook om gekend menig schaakkoppel gevormd te hebben. De Belgen trokken er naartoe met bijna de volledige delegatie; enkel de twee jonkies gaven verstek, en ook Luc moest het feest missen, want hij moest ’s anderendaags om 7u op de bus zitten om een commissie bij te wonen.

IMG_20180928_221823353
Aanschuiven aan de inkom van de Bermuda Party

Dit jaar was de Bermuda Party net iets minder groots dan de vorige edities: in plaats van verschillende zalen met een lounge, bestond de venue uit een grote bolvormige partytent aan het strand. Rondom rond kon je chillen in wat zetels of op het strand. Op zich een aangename opstelling, ware het niet dat je hierdoor overal dezelfde feestmuziek hoorde, en die was tot 0u30 niet echt ons ding – echte clubmuziek, met steeds min of meer dezelfde, niet zo dansbare beat. Na 0u30 werd de muziek leuker, met meer populaire muziek, maar toen was de helft van het Belgische gezelschap al lang naar huis. De andere helft trok zich van de muziek weinig aan en ging al dansend de nacht in; het was een leuke teambuilding voor de Belgen.

Vreemde ervaring op de rustdag

Op de rustdag trokken Annelies, Astrid, Hanne, Sarah, Stefan Docx en Wiebke op uitstap. We konden mee op een uitstap die de Deense Oksana geregeld had, en er trokken ook nog twee schaaksters uit Ijsland mee. Verder werd onze minibus opgevuld met wat Russische toeristen.

De trip was vreemd: de mannelijke gids beschouwde dit uitje als een reden om te drinken: elke stop goot hij minstens één beker wijn achterover. En we stopten veel. Hoe meer hij op had, hoe agressiever hij ons overkwam. Zeker weten we het niet, want hij sprak geen woord Engels. Toch bleef hij ons aanspreken en aanmanen in het Georgisch, met een blik alsof we hem verstonden. Er was ook een meisje mee dat dienst moest doen als onze Engelstalige gids. Helaas wist zij niets van de toeristische informatie (letterlijk niets), en haar Engels was ook niet perfect. Dus veel informatie kregen we niet, maar aan de toon te horen, kregen de Russen niet veel meer informatie; zij moesten het doen met de grapjes en het gejakker van de zatte Georgiër.

Korte momenten op de bus werden afgewisseld door korte stops bij bezienswaardigheden. De bezienswaardigheden waren wel de moeite: watervallen, een brug, veel water,… ook één of ander kruis en een klein museumpje met info over de geschiedenis van Georgische ambachten behoorden tot onze tocht. Op elke stop hadden we net tijd genoeg om wat foto’s te trekken, van het uitzicht of de rust genieten hoorde niet tot de mogelijkheden, want we werden alweer opgejaagd als koeien in een kudde.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gelukkig was er ook een moment voorzien waarop we zouden kunnen zwemmen in een meer. Alleen, toen we daar toekwamen, was het al naar de avond toe, en al te koud om nog in open lucht te zwemmen. Sommigen kozen ervoor om te pootjebaden, en anderen gingen op een steen van de zuivere lucht genieten. Dit kon de gids echter niet appreciëren, en na minder dan 10 minuten werden we alweer de bus op gejaagd.

’s Avonds bleek plots waarom we de hele dag opgejaagd werden ; bij de trip hoorde ook een “homemade Georgian meal”, en dat was het hoogtepunt waar de gids de hele dag naar uitgekeken had: een maaltijd bij een Georgische familie thuis, opgeleukt met indrukwekkende dansoptredens van de kinderen des huizes, en door heel frequente toasts door de mannen in het gezelschap. Bij zo’n toast staat een man recht en roept hij enkele minuten uit waarop we gaan drinken, en daarna drinkt men een glas chacha (Georgische wodka). Wij niet, want wij moesten schaken de dag erna. Bovendien hadden we het koud, want het etentje was buiten en daar waren we niet op gekleed (het koelt hier snel af ’s avonds). Daar wist de Georgische man wel raad mee: toen Annelies hem zei “we are cold”, antwoordde hij logisch en onschuldig: “Chacha, chacha, chacha!” We wisten ook niet hoe laat we terug zouden keren naar het hotel (nog een uur rijden), en sommigen onder ons lustten het eten niet. Daar zaten we dan, gegijzeld.

Zonder al die onzekerheden had het een fijne avond kunnen zijn, met traditionele dans en muziek, en genietend van de ongelooflijke gastvrijheid van de gastvrouw, die heel erg haar best had gedaan om ons een mooie maaltijd voor te schotelen.

Al bij al was het niet de rustige toeristische uitstap die we voor ogen hadden, maar het was wel een hele belevenis, dat moet gezegd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: